หลังพวงมาลัย

         เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา  ผมได้ขับรถเข้า กทม. โดยใช้เส้นทางชลบุรี บางนา  แต่วันนั้นไม่ได้ขึ้นทางด่วนบูรพาวิถี  ก็อยากลองวิ่งข้างล่างดูบ้าง   ทางก็เรียบดีช่วงบางปะกง  ขับไปก็มองเจ้าปาท่องโก๋ทางด่วนไป  เออเนอะคนเรามันก็เก่งเนอะ  เสาทางด่วนเมื่อก่อน จะเป็นแบบคานยาวแต่เดี๋ยวนี้ก็เป็นแบบปาท่องโก๋  แถมชูขึ้นสูงได้อีกต่างหาก  ประหยัดเนื้อที่ไปได้เยอะและยังรับแรงจากด้านบนได้สบายเลยนะ
          ขับไปก็คิดไป  วิ่งข้างล่างก็เรียบดีนะ ความเร็วที่วิ่งก็ 100-120 พอกัน  ทำไมถึงยอมเสียเงินเกือบร้อยเพื่อขึ้นไปวิ่งข้างบนกันนะ  เผลอแป๊บเดียวขับถึงเนินสะพาน  ก็เบรคกันตัวโก่ง  ขึ้นเนินเร็วไปนิดนึง  รถเลยแทบลอยทั้งคัน  ถัดไปอีกนิดก็เจอผิวถนนปะ ๆ ซ่อม ๆ เยอะมาก  ก็เบี่ยงไปวิ่งเลนขวา  ยังดีที่ช่วงนั้นรถยังน้อยอยู่  ไปอีกนิดก็เจอกำลังซ่อมถนนกันอยู่  ถึงได้เข้าใจนะ  ถ้าอยากสบายก็ต้องเสียตังหน่อยนึง ก็ได้ขับนิ่ง ๆ แล้ว  ถ้าไม่อยากเสียก็ต้องยอมรับสภาพไปนะ  แล้วก็ขับไปเรื่อย ๆ จนถึงทางขึ้นทางด่วน ลาดกระบัง  ก็ขึ้นด้านบนเพราะต้องวิ่งต่อไปเส้น ดาวคะนอง-ดินแดง  เส้นทางก็เป็นทางด่วนเลนต่ำ  ไม่ได้สูงเหมือนเส้นอื่นนะ  ไม่เหมือนจริง ๆคับ  เพราะมันมี  หมา  คับ  หมาสี่ขานั่นแหละ  มาวิ่งเพ่นพ่านกลางถนน  แถมไม่กลัวโดนรถชนอีกตะหาก  ก็เบี่ยงหลบกันไปนะ   พอขับถึงทางแยก น1-02  ก็ลงซ้ายเลยคับ  ไปประตูน้ำ  ตอนเกือบถึงประตูน้ำ ก็ขับผ่านบ้านเสื้อแดง  ได้เห็นร้านค้ามากมาย ทั้งร้านค้าทั่วไป ร้านค้าเสื้อสีแดง  แล้วก็ร้านค้า ทุเรียน แต่ดูร้านทุเรียนจะขายดีเป็นพิเศษนะ  ขับไปถึงที่ก็เตรียมเลี้ยวเข้าที่จอดรถของห้าง ก็เจอรถติดตรงปากทาง  ก็ย่านการค้านี่นะ  ก็ต้องเข้าใจ  แป๊บเดียวก็ได้ขับไปจอดรถบนที่จอดของห้าง  ก็ประมาณ 7 โมงพอดี  ลงมาเดินซื้อเสื้อที่ร้านประจำเสร็จก็เดินหาร้านอื่นอีก  จนไปเจอร้านนึง อยู่ลึกมากแต่ได้เสื้อมาสวย ๆทั้งนั้น  สวยกว่าร้านที่ซื้อประจำอีกนะ  อย่างนี้ละคับ ของดีมักจะหายากเสมอ  ขนของขึ้นรถเสร็จสรรพ ก็มานั่งนับตังในรถ  ก็จ่ายไปหมื่นสอง  ได้เสื้อมา 2 ร้อยกว่าตัว  แต่รู้สึกว่ารถจะเบาไปเยอะเลยนะ  เอานะ  มีของขายดีกว่าไม่มีอะไรเลยนะ  9 โมงก็เริ่มเดินทางกลับ  ก็วิ่งเส้นเดิมคับ  แล้วก็ลงวิ่งด้านล่างเหมือนเดิมที่บางนา  เพราะตั้งใจไว้แล้วนิ่  ขากลับรถเยอะมาก  ส่วนใหญ่ก็เป็นรถเก๋ง  ของโตโยต้า แล้วก็เป็นรุ่น วีออสซะด้วยนะที่เยอะสุด  ขายดิบขายดีจริง ๆ นะรุ่นนี้  แต่ทำไมเค้าถึงวิ่งออกทางคู่ขนานกัน  ทำไมไม่วิ่งด้านใน  พอขับไปก็อ๋ออีกละ  ถนนฝั่งขากลับดันทรุดตัวเป็นคลื่น  ๆ  เวลาวิ่งก็เอียงไปเอียงมา  เริ่มง่วงแล้วซิ  ก็เปิดเพลงฟัง  แน่ะ  เพลงก็เพราะโดนใจซะจริง ๆนะ  อยู่ใน mem ยังไม่ได้ลงใหม่เลย  ก็ฟังไปก็พาใจซึมไปด้วยนะ ดันพาใจลอยไปด้วยซะอีก  ไปเจอคอสะพานพอดี วิ่งไปร้อยนิด ๆ โดดเนินไม่ได้เบรคเลยคับ  ลอยกันทั้งรถเลยทีนี้ แต่ไม่ได้เสียหลักอะไร  พอเกือบถึงชลบุรี เอาอีก เหมือนเดิม คราวนี้เกือบเอาชีวิตไปแปะไว้ที่ตูดรถสิบล้อที่รอกลับรถอยู่เลนขวาแน่ะ  โชคดีหักหลบได้ทัน  เฉี่ยวไป 2 เมตร  ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มจนแทบจะออกมาทางนิ้วโป้งเลยนะ  จากนั้นก็ตั้งสมาธิเต็มที่เลยคับ กว่าจะถึงบ้าน นะ
          เห็นไหมคับ  เมื่อเราอยู่หลับพวงมาลัย เพียงแค่เสียสมาธิ ละสายตา เผลอใจหรือใจลอย แค่แว๊บเดียว  ก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งบนถนนหลวงแล้วนะ  ต้องขอบคุณเจ้า ฟอร์ดเรนเจอร์สีทอง ที่ช่วยผมรอดชีวิตมาอีกครั้งแล้วนะ  เมื่อเราต้องอยู่หลังพวงมาลัย  ทุกอย่างต้องสำคัญและสัมพันธ์กันหมด  และต้องนึกเสมอว่าเราจะเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้นะ  ยังมีคนรอเรากลับบ้านอยู่อีกมากมาย  เราต้องใช้ทุกอย่างและทำทุกอย่าง เพื่อให้ผ่านช่วงเวลานั้นไปได้ด้วยดี  ให้ถึงที่หมายโดยปลอดภัย  ยังไงฝากบอกเค้าด้วยนะ
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ หลังพวงมาลัย

  1. nai.B พูดว่า:

    วันอาทิตย์นี้ เราจะไปลุยกันต่อละนะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s