รางสังหรณ์ หรือ แค่คิดไปเอง

          เคยรู้สึกบ้างไหมครับ  ในชีวิตประจำวัน  บางช่วงเราจะรู้สึกแปลก ๆ คล้ายกับว่าจะมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า  ว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่าง  บางครั้งก็เกิดขึ้นจริง ๆ  แต่ความรู้สึกนั้นจะเหมือนแค่คิดไปเอง  จึงไม่ได้สนใจอะไรสักเท่าไหร่

          ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยมีความรู้สึกแบบนี้  มีเหตุการณ์หลาย ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวผมในลักษณะนี้  อย่างเช่น  เมื่อตอนวัยรุ่น  วันนั้นผมกำลังเล่นอยู่กับหลานสาวที่บ้านเช่าหลังเล็ก ๆ ช่วงหัวค่ำ  แล้วคุณแม่ของผมที่กลับมาจากการขายของก็โทรศัพท์หาผม เพื่อให้ผมไปรับกลับบ้านใหญ่  ผมกำลังเตรียมออกจากบ้านและกำลังจะหันไปบอกกับหลานว่าไปแล้วนะ  ช่วงนั้นเอง ได้เกิดความคิดแว๊บเข้ามาในหัวว่า  อย่าบอกเลย เดี๋ยวจะเป็นการบอกลาหรือเปล่า  ผมจึงไม่ได้บอกอะไรแล้วก็ออกไปโดยใช้มอเตอร์ไซค์เป็นพาหนะไปรับคุณแม่ของผม  แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  หลังจากขับออกจากบ้านมาประมาณ 3 กิโลเมตร  ช่วงนั้นมึดมาก ผมได้ประสบอุบัติเหตุ ชนท้ายมอเตอร์ไซค์อีกคันหนึ่งขณะกำลังแซง  เพราะรถคันหน้า ไฟท้ายของเขาไม่ติด  วันนั้นไม่ได้สวมหมวกกันน็อคครับ  หัวเลยฟาดพื้นสลบไปแป็บนึง  พอรู้สึกตัวก็อยู่บนรถนอนด่วนพิเศษแล้ว  ช่วงนั้นผมแทบจำอะไรไม่ได้เลย  นึกเบอร์โทรที่บ้าน ก็กลายเป็นบอกเบอร์ห้องซ้อมดนตรีไปซะอีก  จนเมื่อพยาบาลทำแผลเสร็จจึงพอได้สติกลับคืนมา  จึงโทรบอกพี่ชายให้ไปรับแทน  วันนั้นปรากฎว่า  คิ้วแตก  ขาเดี้ยง  ต้องนอนโรงพยาบาลไปหลายวันเลยครับ 

          ยังมีอีกครับ  ที่บริษัทที่ผมทำงาน  ผมทำงานเกี่ยวกับรถยนต์ครับ  ก็พอรู้บ้างแต่ก็น่าจะมากกว่าเพื่อนร่วมงานนะ  วันนั้นมีรถที่มีปัญหาเกี่ยวกับไฟส่องสว่าง  ทางหัวหน้ากำลังเคลียร์กับ sup. Production ของบริษัทแม่ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นอยู่  ถ้าเคลียร์ไม่ได้หมายความว่า  แผนกผมต้องรับผิดชอบ  แต่ผมรู้ว่าปัญหาของรถคันนั้นไม่ได้เกิดจากแผนกของผม  บังเอิญผมไปได้ยินที่เขาพูดกัน  ทาง Sup. ของเขากำลังพูดลักษณะที่จะปัดความรับผิดชอบ  ทำให้ผมรู้สึกว่า เขาต้องโยนปัญหามาให้แผนกเราแน่ ๆ  แล้วเขาก็พยายามทำอย่างนั้นจริง ๆ ครับ  ผมจึงเข้าไปช่วยไขปัญหา  จนเขาได้รับทราบปัญหาที่แท้จริงอย่างชัดเจน  Sup. ของเขาจึงได้ยอมรับปัญหาไปครับ  เกือบไปแล้วนะ  ถ้าไม่ใช่ความรู้สึกในช่วงนั้น  คงต้องแย่กันทั้งแผนกแน่ ๆ  นี่เป็น 2 ครั้งที่รู้สึกได้ชัดเจนที่สุดครับ  ที่จริงมีมากกว่านี้  แต่มันไม่ชัดเท่า 2 ครั้งนี้ครับ

          แต่ครั้งสุดท้ายที่เกิดขึ้น  ผ่านมาไม่นานนี้เอง  มันกลับทำให้ผมต้องจำไปนานเลยทีเดียว  คือ  ผมรู้สึกล่วงหน้า  ว่า มีคนกำลังจะตีจากไป  ทั้งที่รู้ก่อนอยู่แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น  แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย  แก้ไขอะไรไม่ได้เลย  มันทำให้ผมต้องยอมรับสภาพความเป็นจริงจนถึงทุกวันนี้

          มาจนถึงวันนี้  ผมเองก็ยังไม่มั่นใจว่า  สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น  มันเรียกว่า  รางสังหรณ์  สิ่งลี้ลับที่คนพิเศษเท่านั้นที่จะได้สัมผัส  หรือ  แค่ความรู้สึกนึกคิดไปเองกันแน่  แต่ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้น  มันทำให้รู้ล่วงหน้าว่า  จะต้องเจ็บปวด  จะต้องทรมาน  ไม่ว่าจะทางกาย  หรือ  ทางใจ  ถ้าย้อนเวลากลับไปได้  ผมจะขอปิดหู  ปิดตา  ไม่ขอรับรู้สิ่งใด ๆ  จะปล่อยให้เป็นไปตามเวรและกรรมที่ได้ทำไว้  จะดีกว่า

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ รางสังหรณ์ หรือ แค่คิดไปเอง

  1. nai.B พูดว่า:

    เข้าใจทุกอย่างแล้ว แท้จริง รางสังหรณ์ มันก็แค่ความรู้สึกนึกคิดไปเอง แค่มันบังเอิญเป็นจริงตามช่วงเวลาที่เรารู้เท่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่พิเศษอะไร เรามันไม่มีค่าพอที่จะได้สัมผัสกับสิ่งนั้น เรามันหยาบเกินไป เถื่อนเกินไป และเลวเกินไป ที่จะได้สิ่งนั้นมาครอบครอง มันไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมกับเรา เข้าใจแล้ว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s